ลีซู เผ่าอื่น ๆ
18มิถุนายน2548
Saturday 2nd July 2005, 3:43 PM

วันนี้เป็นอีกวันที่มาเรียนรู้ที่นี้ มหาลัยราชภัฎเชียงราย ก่อนอื่นขอบอกว่า เหนื่อย........ใจ อยากร้องให้ (ซึ่งตอนเขียนร้องให้อยู่) หนักใจสับสน สารพัดกับตัวเอง มีเรื่องต้องคิดมีเรื่องต้องแก้ เช่นวันนี้ ฉันทำกิจกรรมกีฬาน้องใหม่ในมหาลัย บรรยากาศครื้นเครงกึงก้องไปทั่วมีคนทั้งเชียร์ทั้งร้องทั้งเต้นหัวเราะยิ้มร่า ฉันดูนะ แต่ใจฉันไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก คิดแต่เพียงว่า การบ้าน การบ้าน งาน งานที่จะต้องส่งอาจารย์มันมีไหน? จะส่งวันจันทร์นี้แล้วยังไม่ได้ทำอะไรเลย วันนี้ก็วันเสาร์ กิจกรรมเฟรสชี่ก็มีทั้งเสาร์ และอาทิตย์ฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปทำการบ้าน งานที่อาจารย์ให้มาทำยังไม่เสร็จเลย ไหนจะเรื่องเรียนเราไม่มีทฤษฎีเลย เราต้องหาหนังสือมาอ่านต้องอดทนเยอะกว่าคนอื่น และอีกหลายเรื่อง อยากบอกว่าเครียดนะ เครียดมาก ร้องให้ออกมามันก็ช่วยอะไรไม่ได้ (โดยเฉพาะภาษาอังกฤษไม่ได้เลยจริง ๆ) เข้าใจนะมีเพื่อนคอยปลอบใจว่า อย่าไปคิดให้มันยาก ยิ่งคิดให้มันยากมันยิ่งไม่ได้อะไรเลย ขนาดคนฝรั่งยังพูดภาษาไทยได้เลย เออ.มันก็จริง แต่ฉันจะทำอย่างไรล่ะให้เข้าใจ แต่ก่อนเคยคิดว่า ไม่มีอะไรที่ฉันทำไม่ได้ (ถ้าฉันจะพยายาม) แต่วันนี้ท้อเหลือเกิน ฉันจะทำได้ซักกี่น้ำ ฉันเกลียดความรู้สึกของฉันตอนนี้ที่สุดกับคนที่ไม่ยอมสู้อย่างฉันเนี่ย ตอนนี้ปัญหาของฉันคือ การเดินทางไปเรียน ก็เป็นปัญหาที่หนัก ซึ่งฉันเดินทางไปกับเพื่อน ซึ่งสิ่งที่น่าเบื่อที่สุดคือการรอคอยนะ วันหนึ่งหนึ่งผ่านไปสิ่งที่เราคิดไว้ว่าอยากจะทำแต่กลับไม่ได้ทำ เพราะต้องไปทำธุระของเพื่อนให้เสร็จเสีย (ซึ่งคนเราก็มีอารมณ์ทั้งขึ้น ๆ ลง ๆ อ่ะเนอะ) ถ้าเกิดมันทำเสร็จเผลอ ๆ มันไม่อยากไปแล้วล่ะ งานของฉัน......... เหนื่อยใจ เหนื่อยกับการคิด โกรธ (แค้นใจ) มหาลัยก็กว้างเหลือเกินเป็นรุ่นน้องมาสายก็ไม่ได้ บ่ไปเรียนก็ตัว Eลอยมาแต่ไกลแล้ว ที่ทำได้คือ ย้ำเตือนตัวเองว่าอดทนนะอดทน และระลึกถึงเสมอว่า ฉันมาที่นี่เพื่ออะไร และต้องการอะไรค่ะ ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จคงรอเราอยู่ที่นั่นนะ