ในสมัยก่อนขาวลาหู่ใช้ชีวิตอยู่กับป่า มีความผูกพันกับป่า ซึ่งมีความสำคัญอย่างยิ่งที่ต้องรู้เกี่ยวกับเรื่องยา ซึ่งจะนำมาในการรักษา แต่ปัจจุบันนี้แต่มาปัจจุบันการใช้ยาสมุนไพรของลาหู่หรือแม้กระทั่งเผ่าอื่นก็เริ่มมีน้อย เนื่องจากการพัฒนาทางด้านเทคโนโลยีเริ่มมีมากขึ้น และยาสมุนไพรก็เริ่มหายาก สมุนไพรที่ใช้มีดังนี้

1. สาบแร้ง สาบกา (นาแก๊ะ)

สรรพคุณ
ใช้ในการห้ามเลือด โดยการนำใบสาบแร้งมาตำให้ละเอียด หรือรากนำมาทุบให้แหลก จากนั้นก็นำมาประกบบริเวณแผล ซึ่งจะช่วยห้ามเลือดไม่ให้ไหล และจะทำให้แผลแห้ง และหายในที่ก็สุด แช่น้ำดื่ม แก้ที่กินอาหารผิด

2. ผักโขมแดง (งะอูจื่อ)
สรรพคุณ
ใช้กับเวลาไฟไหม้หรือน้ำร้อนลวก โดยการนำใบตำให้ละเอียด ประกบแผลที่ไฟไหม้หรือน้ำร้อนลวกอีกไม่นามก็จะหาย

3. คราม (นอ)

สรรพคุณ
ใส่เกลือตำกับใบให้ละเอียดนำไปประคบบริเวณข้อพลิกใช้ประคบบริเวณฝ่ามือลดไข้อาการตัวร้อนได้
4. มะเขือพวง (ม้าดิชือ)
สรรพคุณ
ใช้กับเวลาไฟลวก นำใบมาโลนไฟประคบแก้อาการไฟไหม้

5. คว้ำตายหงายเป็น (อาพาเต)

สรรพคุณ
ให้ใบตำให้ละเอียดประคบแผลไฟไหม้

6. หมามุ๋ย(พืออ้าเล)

สรรพคุณ
ใช้รากทุบแช่น้ำเอาให้วัวกินแก้อาการทำให้วัวถ่ายได้ดีขึ้นอีก

7. ผักชี่ฝรั่ง (อ๋อกะงะซอย)

สรรพคุณ
นำใบและรากมาผสมกับตะไคร้ กระเพรา ขยี้แล้วนำมาแช่น้ำเช็ดตัว แก้อาการเป็นลม หรือตัวร้อน
 
  ผู้ให้ข้อมูลโตโบจะเขาะ จะสี บ้านจะแล(รูปภาพจากบ้านจะแล ต.แม่ยาว พ.ศ.2545)