ต้นกำเนิดของภาษาพูดของลาหู่
    ภาษาพูดเป็นการสืบทอดต่อ ๆ กันมา ตั้งแต่สมัยบรรพบุรุษมาถึงปัจจุบัน โดยแสดงถึงวัฒนธรรมด้านภาษาของตนเอง ภาษาลาหู่มีแต่ภาษาพูดเท่านั้น การสืบทอด และการสื่อสารต่าง ๆ นั้นสืบทอด โดยใช้ระบบความจำ พูด ฟัง เท่านั้น จะไม่มีภาษาเขียนเป็นของตนเอง
ภาษาเขียนที่หายไป
    เนื้อจากสมัยก่อนพระเจ้า (อื่อ ซา) ได้ทำการมอบตัวหนังสือให้กับชาวเผ่าลาหู่ โดยการเขียนลงไว้ในแผ่น ข้าวปุ๊ก เพื่อให้ชาวลาหู่มีภาษาใช้ ครั้งหนึ่งได้เกิดสงครามระหว่างประเทศขึ้น เมื่อเกิดสงครามก็ทำให้เกิดความอดหยาก ทำให้เกิดความวุ่นวาย แล้วชาวลาหู่ก็รู้สึกหิวขึ้นมาก ไม่มีอะไรกิน และคิดว่าตัวหนังสือในแผ่นข้าวปุ๊กนี้จำได้หมดแล้ว จึงได้เผาข้าวปุ๊กแผ่นนี้กิน ภาษาเขียนของชาวลาหู่จึงไม่มี ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ชาวลาหู่จึงใช้แต่ความจำเท่านั้น
ตัวอย่างภาษาพูด
  1. ออโบอื่อจย่า แปลว่า สวัสดี
  2. เช๊ะซาหล้า แปลว่า สบายดีหรือเปล่า
  3. หน่อออเจอามาแมเวเล แปลว่า คุณชื่ออะไร
  4. หง่าออเจ... แปลว่า ฉันชื่อ...
  5. ออโบอื่อจย่า แปลว่า ขอบคุณ
  6. ไกนศะแม๊ แปลว่า ไปก่อนนะ
  ผู้ให้ข้อมูลโตโบจะเขาะ จะสี บ้านจะแล(รูปภาพจากบ้านจะแล ต.แม่ยาว พ.ศ.2545)