กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีตั๊กแตน แมลงวัน กิ้งก่า และหิ่งห้อย เป็นเพื่อนกัน อยู่มาวันหนึ่ง สัตว์เพื่อนรักทั้งสี่ก็ชวนกันไปหาปลาที่แม่น้ำ เมื่อไปถึงแม่น้ำ กิ้งก่าก็พูดว่า “ ฉันจะไม่ตัดไม้มาตกปลาหรอก เพราะฉันจะใช้หางของฉันแทน ” จากนั้นกิ้งก่าก็คว้าเหยื่อมาผูกกับปลายหางแล้วก็รีบหย่อนลงในน้ำ ทันใดนั้นก็มีปลาตัวโตว่ายมาแล้วงับเอาทั้งเหยื่อและหางของเจ้ากิ้งก่าไป เจ้ากิ้งก่ารีบร้องให้เพื่อนช่วย “ ช่วยด้วย ! ช่วยด้วย ! ฉันถูกปลางับหาง ” พอพูดจบเจ้ากิ้งก่าก็หล่นหายไปกับสายน้ำ สัตว์ทั้งสามที่เหลือจากตกปลาต่อจนค่ำ เจ้าแมลงวันชวนเพื่อนๆกลับบ้าน เจ้าตั๊กแตนตอบไปว่า “ ฉันยังไม่กลับหรอก ขาฉันยาวอยู่แล้ว แป๊บเดียวก็ถึงบ้านแล้ว ” พอเพื่อนๆกลับกันไปหมด เจ้าตั๊กแตนก็ต้องเดินกลับคนเดียว มันเดินไปขาก็ติดกับหญ้า ต้องเสียเวลาแกะออก ดึกมาแล้วแต่เจ้าตั๊กแตนก็ยังไม่บ้านสักที มันพยายามเดินไปจนเจอรังนก พอเจอแม่นก เจ้าตั๊กแตนก็พูดว่า “ ขอฉันนอนด้วยได้ไหม ” แม่นกตอบว่า “ ฉันให้เธอนอนหลับด้วยไม่ได้หรอก ลูกฉันมีหลายตัว แล้วก็ยังเล็กมากด้วย ” “ ให้ฉันนอนเถอะ นี่มันดึกมากแล้ว เอาอย่างนี้นะ ฉันจะนอนหุบขาหุบแขนให้นะ ” ตั๊กแตนกล่าว
          จากนั้นพอนอนไปจนถึงรุ่งเช้า ก็มีกวางตัวหนึ่งมาร้องอยู่หน้ารังนกทำให้เจ้าตั๊กแตนตกใจ ไปถีบที่หัวลูกนกจนแตก แม่นกถามว่า ” ทำไมมาถีบหัวลูกฉัน ” ตั๊กแตนตอบว่า “ ก็เพราะกวางมันร้อง ฉันตกใจเลยถีบหัวลูกเธอ ” แม่นกเลยถามกวางว่า “ เธอร้องทำไมกวางน้อย ” “ ฉันตกใจที่ต้นไม้ล้ม ” กวางตอบ กวางก็หันไปถามต้นไม้ว่าเหตุใดต้นไม้จึงล้ม “ ก็ปลวกจะมากินฉันนี่ ” ต้นไม้ตอบ ต้นไม้หันไปถามปลวกว่า “ เธอมากินฉันทำไม ” ปลวกตอบว่า “ ควายจะมาเหยียบฉัน ฉันเลยต้องกินเธอไง ” จากนั้นเจ้าปลวกก็หันไปถามควายถึงสาเหตุบ้าง ควายตอบว่า “ ฉันกลัวถูกเชือกมัด ฉันเลยต้องกินเธอไง ” จากนั้นควายก็หันไปถามเชือกด้วยคำถามเดียวกัน กับที่ถามกันมา เชือกก็ตอบว่า “ ฉันถูกหนูไล่กัด ” “ แล้วหนู เธอมากัดฉันทำไม ” “ เจ้าแมวอ้วนจะมาจับฉันกิน ” หนูตอบ หนูเลยถามแมวกลับไปว่า “ จะมาจับฉันทำไม ” แมวตอบว่า “ หัวหน้าฉันสั่งมา ” เมื่อรู้ความจริงเช่นนี้ ก็ไม่สามารถใครได้ เพราะความเชื่อของอาข่าบอกไว้ว่า ห้ามฆ่าและกินแมว